Z dniem 1 stycznia został przemianowany na oficera zawodowego, w korpusie oficerów piechoty, w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1919 i 35. lokatą, a z dniem 31 maja 1928 przeniesiony w stan spoczynku. W 1934, jako kapitan stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
W okresie międzywojennym Romaniszyn występował również jako aktor – zarówno na scenach teatrów dramatycznych, jak i w filmach fabularnych. Grał m.in. w Teatrze Nowości w Krakowie („Pocałunek na scenie”, 1925 r.), jak również w Warszawie w Teatrze „Eldorado” („Kubuś, to ty?”) oraz w Wielkiej Operetce („Bal w Savoyu” Paula Ábraháma, 30 grudnia 1933 r. i „Pod Białym Koniem” Ralpha Benatzky’ego, 20 grudnia 1934 r., grał postać Cesarza). Jako aktor filmowy zagrał w 3 filmach fabularnych: „Bolek i Lolek” (1936 r.), „Straszny Dwór” (1936 r.) oraz „O czym marzą kobiety” (1937 r.) – grał postać Dyrektora hotelu. Zaraz po wojnie, w 1945 r., był w Elblągu gdzie skompletował grupę aktorów stanowiącą zaczątek dzisiejszego Teatru im. Aleksandra SewrukaSłownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765–1965, s. 599–600, Wyd.