„Impuls”, Kraków, 2008, ..
Bronisław Romaniszyn uznawany był za wybitnego specjalistę w dziedzinie wokalistyki oraz teoretyka sztuki wokalnej. W latach 1945–1956 przewodniczył Sekcji Śpiewu Solowego w Komisji Programowej Szkolnictwa Muzycznego. Jego wnioski zawarte w wysłanym referacie na Międzynarodowy Kongres Kultury Głosu (Paryż, 1947 r.) zostały przyjęte jako postulaty tego Kongresu. Zasiadał m.in. w jury Międzynarodowego Konkursu Muzycznego w Scheveningen. Brał udział w pracach jury konkursów krajowych, m.in. jako przewodniczący jury II Konkursu Kapel Góralskich i Podhala w Zakopanem (1955 r.) oraz zorganizowanego w 1958 r. w Krakowie przez Rozgłośnię Krakowską Polskiego Radia i Redakcję „Echa Krakowa” III Konkursie dla Śpiewaków Amatorów. Wielki miłośnik i znawca góralszczyzny Podhala, zwłaszcza jej muzyki i gwary – mistrz opowiadań gwarą, z którymi występował w radio. Jego najważniejszą pracą z zakresu teorii wokalistyki jest książka Z zagadnień sztuki i pedagogiki wokalnej (Wyd. Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków, 1957). Jest autorem wielu artykułów poświęconych wokalistyce. Publikował je głównie w „Kwartalniku Muzycznym” oraz „Ruchu Muzycznym”, rzadziej w „Muzyce” czy „Życiu Śpiewaczym”. Od 1945 r. współpracował z Polskim Wydawnictwem Muzycznym jako członek Państwowej Rady Programowej.