Otwarcie nowej areny miało miejsce 11 listopada 1948 roku, a na inaugurację rozegrano przy pełnych trybunach mecz towarzyski, w którym zespół złożony z piłkarzy reprezentujących Brukselę uległ włoskiemu Torino AC 0:3 (był to wówczas czołowy włoski klub, jednak kilka miesięcy później, 4 maja 1949 roku, niemal cała drużyna zginęła w katastrofie lotniczej pod Turynem). Racing Club de Bruxelles po otwarciu nowego stadionu zaczął jednak notować coraz gorsze rezultaty, a rozmiary obiektu znacznie przekroczyły zapotrzebowanie klubu. W 1954 roku klub nie był w stanie dłużej spłacać rat za nowy stadion i przekazał go miastu, jednocześnie wyprowadzając się na stadion Heysel. W późniejszym czasie gospodarzem stadionu został amatorski klub piłkarski RRC de Boitsfort, powrócili na niego również lekkoatleci Racing Club de Bruxelles.
Z pojemnością na poziomie 40 000 widzów obiekt jest drugim pod względem wielkości stadionem w Belgii (po stadionie Króla Baudouina I). Stadion odbiega jednak od współczesnych standardów, a trybuny na co dzień wykorzystywane są tylko w niewielkim stopniu. Nazwa areny (, , ) wzięła się od rosnących w niedużej odległości od stadionu trzech lip (po obumarciu jednej z nich w latach 70. XX wieku pozostały tylko dwie). W 2010 roku obiekt uznany został za zabytek.
Przypisy
Kategoria:Stadiony w Brukseli Kategoria:Stadiony piłkarskie w Belgii Kategoria:Stadiony lekkoatletyczne w Belgii Kategoria:Watermael-Boitsfort