Po działaniach pod Falaise, po reorganizacji pułku 25 września 1944 r. został adiutantem dowódcy 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej. Był w gronie oficerów, którym przysługiwało prawo noszenia Odznaki Pułkowej. Brał udział w wyzwalaniu przez 1 Dywizję Pancerną Belgii i Holandii. W okolicy miasta l’Abeele na pograniczu francusko-belgijskim atakował wraz z 3 żołnierzami i partyzantami maquis dużą grupę żołnierzy niemieckich, przedzierających się do swojej jednostki. Po zdecydowanym ataku i strzelaninie pojmał i przekazał następnie żołnierzom kanadyjskim 36 jeńców niemieckich, w tym 2 oficerów. W styczniu 1945 r. awansowany do stopnia kapitana, a już po zakończeniu działań wojennych do stopnia majora.
Po demobilizacji osiedlił się w Londynie, w dzielnicy Ealing, zawarł związek małżeński z Czesławą z domu Kozak, której ojciec i brat byli żołnierzami 2 Korpusu Polskiego. Mieli dwoje dzieci, Annę Bogumiłę i Krzysztofa. Na emigracji wykonywał zawód zegarmistrza. Był jednym z organizatorów środowiska polskiego, miejscowej i Szkoły Sobotniej dla dzieci. W latach 1973–1979 pełnił funkcje wiceprezesa Związku Artylerii Przeciwlotniczej. Zmarł 6 marca 1981 r., pochowany został na cmentarzu Gunnersburry. 12 sierpnia 1981 r. wdowa po mjr.