Kazimierz Ignacy Rogoziewicz, ps. „Czerwień” (ur. 31 lipca 1896 w Ropczycach, zm. 23 grudnia 1967 w Bydgoszczy) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys Urodził się 31 lipca 1896 w Ropczycach, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Wojciecha i Marii z Kosydarskich. Był starszym bratem Edwarda (ur. 12 października 1898 w Ropczycach), legionisty.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 5 Pułku Piechoty Legionów Polskich.

Po zakończeniu wojny z bolszewikami kontynuował służbę wojskową, awansując na chorążego. 22 czerwca 1926 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 46. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 62 Pułku Piechoty w Bydgoszczy. 15 lipca 1927 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1927 i 43. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a na stopień kapitana ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 167. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 zajmował stanowisko oficera mobilizacyjnego 62 pp. W sierpniu tego roku, po przeprowadzeniu mobilizacji pułku, został przydzielony do Ośrodka Zapasowego 15 Dywizji Piechoty. W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niemieckiej niewoli.