30 maja 1691 otrzymał instytucję kanoniczną na kaznodzieję sobotniego przy kaplicy Matki Bożej Loretańskiej w kościele mariackim. Począwszy od lipca 1692 był penitencjarzem tej świątyni. Funkcje te pełnił do śmierci w 1708. Zmarł podczas zarazy.
Twórczość Do historii literatury przeszedł jako poeta – twórca łacińskich panegiryków. Zachowało się zaledwie kilka jego pozycji. Pierwszy panegiryk, poświęcony kolegom-bakałarzom, wydrukowano w 1677. Wersja drukowana zawiera dedykację dla Wawrzyńca z Granowa Wodzickiego, skarbnika ziemi nurskiej. Drugi ukazał się drukiem w 1681 i napisany został na cześć współkandydatów na doktorat z filozofii (tym razem dedykowano go Michałowi z Radziejowic Radziejowskiemu, biskupowi warmińskiemu). Kolejny powstał z okazji ingresu biskupa chełmińskiego, Jana Małachowskiego, na biskupstwo krakowskie. Przypisuje mu się również Panegiryk Morsztynom. Najpoważniejszym jego utworem są Kazania Sobotnie (zachowane tylko w rękopisie, w dwóch księgach). Autor ofiarował je bibliotece Akademii Krakowskiej tuż przed śmiercią. Księga pierwsza zawiera 154 kazania maryjne z lat 1691–1694, a druga 141 kazań osnutych na tle okresowych antyfon maryjnych.