Fabuła Grupa żydowskich imigrantów opuszcza Polskę, by osiedlić się w Palestynie. W arabskiej wiosce są goszczeni przez szejka, który z fałszywą uprzejmością sprzedaje im rozległą działkę ziemi, znajdującą się na kamienistej pustyni. Chalucowie (pionierzy) przystępują do ciężkiej pracy w celu zagospodarowania nowo nabytej własności. Niebawem uświadamiają sobie brak bliskiego źródła wody; najbliższa studnia, należąca do szejka (pobierającego za jej użytkowanie opłaty), położona jest wiele kilometrów dalej. Przystępują więc do wykopania własnego ujęcia wody, lecz pustynny wiatr wciąż zasypuje wykop, niwecząc ich wysiłki. W tym samym czasie do osadników dołączają żony. Niektóre z nich nie są skore do pomocy. W grupie wybuchają konflikty, a trudne warunki życia doprowadzają do pierwszych ofiar. Podczas dalszych prac niemowa dostrzega ślad wody, ale w trakcie burzy piaskowej zostaje uwięziony na dole. Wydostawszy się na powierzchnię dzięki akcji ratunkowej, chce przekazać optymistyczną nowinę współbraciom. Nie znajduje wśród nich zrozumienia, co więcej – podejrzewany jest o postradanie rozumu z powodu wypadku.