Aleksander Ford, Olga Fordowa i operator Franz Weihmayr przybyli na Bliski Wschód bez napisanego scenariusza. W celu wykrystalizowania koncepcji filmu ekipa realizacyjna podróżowała po kraju, poznawała lokalne społeczności, ich zwyczaje i relacje. Filmowali z ukrycia różne momenty, na przykład muzułmańską uroczystość Nabi Musa. Dokumentacja wiązała się z dużym ryzykiem, dlatego artyści musieli podpisać oświadczenie przygotowane przez władze mandatowe Palestyny, że podejmują te działania na własną odpowiedzialność.
Jako zadeklarowany komunista Ford niechętnie odnosił się idei syjonizmu, uznając ją za fałszywą. Co więcej, odrzucił propozycję Żydów, aby pozostać na ziemi palestyńskiej, organizować tamtejszą kinematografię i pracować w teatrze. W ten sposób Szymon Finkiel opisał postawę reżysera we wspomnieniach: „Ford był bardzo poważnym młodym mężczyzną. Już wtedy robił wrażenie człowieka ambitnego, artysty dążącego do doskonałości. Był lewicowy, względnie «trochę lewicowy» – jak wtedy mówiliśmy – i chciał powrócić do Polski, mimo że proponowano mu pracę w Kraju. Prowadziliśmy z nim długie dyskusje. Wyraził się nawet lekceważąco o czynie syjonistycznym. Hebrajskiego nie znał”.