Głos Dzwonniki białe raczej nie odzywają się poza okresem toków i lęgów. Pod względem toków nie odstają zwyczajami od innych dzwonników. Samce wybierają dobrze widoczną nagą gałąź, a chętnie i kilka, ulokowaną do 40 m nad ziemią. Tworzące się tokowiska ciągną się przez kilka kilometrów, samce – których zbiera się najwyżej 10 – zajmują stanowiska daleko od siebie. Autorzy monografii Cotingas and Manakins (2011) opisali głosy tego ptaka następująco: „Jest dzwonnikiem par excellence. Jego dzwoniące, niosące się dalekim echem i bardzo głośne klong-klang (z drugą sylabą wyższą) to głos, którego raz usłyszawszy nie da się zapomnieć, a porównywany bywa do młota uderzającego o kowadło”. Poza tą pieśnią często odzywają się przeciągłym, nieco jękliwym lub buczącym boi...i...i.ing.... Ten głos składa się z dwóch części, przy czym druga jest słabiej słyszalna i brzmi jak echo pierwszej. Młode samce wybierają niżej położone gałęzie, również pod koronami drzew.