sugeruje to, że Wallace mógł istotnie natrafić na populację dzwonników białych, a nie jedynie na zabłąkane osobniki. Najbliższa znana populacja P. a. albus występuje blisko 500 km od Bagre i oddzielona jest od południowej Amazonką. Najbliższe stwierdzenia P. a. wallacei pochodzą natomiast z Carajás, około 440 km na południe, a pomiędzy tym pasmem i Bagre nie znajduje się żadna istotna bariera geograficzna.
Ekologia, zachowanie i lęgi Środowiskiem życia dzwonników białych są wilgotne lasy na nizinach, terenach podgórskich i zboczach tepui. Występują do wysokości około 1250 m n.p.m., prawdopodobnie gniazdują na większych wysokościach. Ogółem zajmują niżej położone tereny niż dzwonniki brodate, których zasięg występowania nachodzi się z tym dzwonników białych we wschodniej Wenezueli i Gujanie. W Serra dos Carajás występują głównie na wysokości 500–750 m n.p.m., a w Wenezueli przeważnie powyżej 450 m n.p.m. (lecz obserwowano je nawet i na 100 m n.p.m.). Populacja z Serra dos Carajás swoim zasięgiem ograniczona jest do wysokich lasów terra firme na wyżynach (zdaje się nie występować na zboczach płaskowyżu). Należące do niej dzwonniki białe stosunkowo często są odnotowywane w ekotonie z roślinnością przypominającą cerrado, której miejscowa nazwa to canga.