Andrzej Prymon ps. „Łącki”, „Wichura” (ur. 3 stycznia 1889, zm. 28 maja 1942 w Lesie Sękocińskim) – działacz niepodległościowy, major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 3 stycznia 1889 w rodzinie Walentego i Anny.
Razem z Kazimierzem Ryzińskim zapoczątkował prace wojskowe „Zarzewia” w Jarosławiu.. Działał czynnie w Polskich Drużynach Strzeleckich. Należał do grupy dwunastu „drużyniaków”, którzy 29 listopada 1912 jako pierwsi zostali mianowani podchorążymi. Pełnił funkcję komendanta I Polskiej Drużyny Strzeleckiej we Lwowie, a następnie komendanta I Okręgu PDS we Lwowie..
Po odbyciu obowiązkowej jednorocznej służby wojskowej w cesarskiej i królewskiej Armii został mianowany na stopień kadeta rezerwy ze starszeństwem z 1 stycznia 1912. Otrzymał przydział w rezerwie do Pułku Artylerii Fortecznej Nr 4 w twierdzy Pula (niem. Pola). W czasie I wojny światowej walczył w szeregach macierzystego pułku awansując na podporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1914 i porucznika ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916 w korpusie oficerów rezerwy artylerii fortecznej.