Po raz pierwszy była zamężna z Sokołowskim, została przez niego opuszczona. 23 września 1923 poślubiła majora Janusza Dłużniakiewicza (w źródle wojskowym podano, że tenże oficer uzyskał zezwolenie na ślub z Teresą Sokołowską). Podczas służby swojego męża w Łomży (1926-1930) była przewodniczącą zarządu koła Stowarzyszenia „Rodzina Wojskowa” w tym mieście. Po objęciu przez pułkownika Dłużniakiewicza dowództwa pułku w Sanoku była tam założycielką koła Rodziny Wojskowej. Pełniła funkcję członka zarządu głównego Rodziny Wojskowej oraz wiceprezesa zarządu głównego Polskiego Towarzystwa Opieki nad Grobami Bohaterów. Jej mąż utonął podczas spływu kajakowego na rzece San 19 października 1932. Oboje mieli wtedy kilkuletniego syna. Wkrótce po śmierci męża Teresa Dłużniakiewicz uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku została uznana przynależną do gminy Sanok.
Zawodowo pracowała na stanowisku wicedyrektora Banku Kupieckiego we Lwowie. W 1939 była kierownikiem sekcji skarbu państwa Banku Akceptacyjnego w Warszawie. Przed 1939 została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi. W 1939 zamieszkiwała w Warszawie przy ulicy Łowickiej 51.