Jaskinia powstała w późnojurajskim gruboziarnistym wapieniu na dwóch równoległych pęknięciach skały. Przekroje korytarzy świadczą, że została wymodelowana w strefie wadycznej, tylko jej wygładzone przez wodę kominy mają charakter kotłów wirowych. Namulisko głównego korytarza w początkowej jego części jest próchniczne, dalej gliniaste. Namulisko tylnej części korytarza początkowo jest gliniaste, w końcowej części pokryte skalnym rumoszem. Na ścianie tylnej części tego korytarza znajdują się resztki wełnistego nacieku.
Przy otworze jaskini rozwijają się mchy. Tylko w pobliżu otworu jest widna, w głębi jest ciemna. Sporadycznie hibernują w niej nietoperze, a w kominach stale bytują pająki z rodzaju Meta.
Historia poznania i dokumentacji Jaskinię po raz pierwszy opisał Z. Wójcik w 1959 r. On też opracował jej pierwszy plan. Dokumentację jaskini opracował w lutym 2001 r. M. Czepiel i inni.
Przypisy
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej Kategoria:Suliszowice