Zarówno na frontowej ścianie szczytowej jak i na ścianach bocznych sytuowane były balkony, choć te niekiedy obejmowały jedynie fragmenty zabudowań przeznaczone na część mieszkalną. Dachy w stylu szwajcarskim zwykle są dwuspadowe o nachyleniu połaci od 14° do 17° i mają duże okapy. Połacie dachowe kryte są dranicami, konstrukcja zadaszenia zaś była opierana jest na krokwiach. Zarówno krokwie jak i płatwie mają zdobione zakończenia. Czasami szczyty budynków szalowane są deskami. Wraz z ewolucją stylu realizowano dachy z dachówką ceramiczną.
Styl szwajcarski w Polsce Styl szwajcarski w Polsce występuje przede wszystkim w miejscowościach o charakterze sanatoryjnym i uzdrowiskowym. Wśród miejscowości, w których architektura w stylu szwajcarskim wpłynęła na kształtowanie się zabudowy, są miejscowości takie jak: Nałęczów, Krynica-Zdrój, Polanica-Zdrój, Międzygórze. Wille w stylistyce szwajcarskiej mają również swoich przedstawicieli w Konstancinie, Otwocku, Podkowie Leśnej i Sopocie. Początkowo pojawił się on w wersji wernakularnej w regionie Kotliny Jeleniogórskiej, m.in. jako część rezydencji letniej Fryderyka Wilhelma III w Mysłakowicach. Z czasem spopularyzował się wraz z rozwojem turystyki masowej w latach 80. XIX w., pojawiał się głównie w obiektach pensjonatów, hoteli oraz schronisk.