Okręt zbudowany został w stoczni w Tarencie. Stępkę jednostki położono 17 lipca 1926 roku, a zwodowana została 15 kwietnia 1929 roku. Nazwę otrzymał na cześć kondotiera z przełomu XV i XVI wieku, .
W związku z tym, że przeznaczony do zaokrętowania przez „Ettore Fieramosca” wodnosamolot nie osiągnął zdolności operacyjnych, w 1931 roku okręt poddano przebudowie: zlikwidowano hangar i wbudowaną w kiosk platformę dla działa pokładowego kalibru 120 mm L/27, umieszczając przed kioskiem nowsze działo kalibru 120 mm L/45.
Dane taktyczno-techniczne „Ettore Fieramosca” był dużym oceanicznym okrętem podwodnym o konstrukcji jednokadłubowej. Długość całkowita wynosiła 84 metry, szerokość – 8,3 metra, a zanurzenie – 5,11 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 1556 ton, a w zanurzeniu 1965 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne o łącznej mocy 5200 KM. Na okręcie zainstalowano też pomocniczy silnik Diesla o mocy 325 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 2000 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 15 węzłów na powierzchni i 8 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 5300 Mm przy prędkości 8 węzłów w położeniu nawodnym (lub 1600 Mm przy prędkości 15 węzłów) oraz 90 Mm przy prędkości 3 węzłów w zanurzeniu (lub 7 Mm przy prędkości 8 węzłów).