Definicja i charakterystyka Dao nie jest bytem, ani bogiem, ani siłą sprawczą w zachodnim rozumieniu. W klasycznym ujęciu jest nienazwanym i niewysłowionym Absolutem, którego istotą jest bezruch, bezwysiłkowość i płynność. Laozi rozpoczyna Daodejing od słynnych słów: „Dao, które można wyrazić słowami, nie jest (prawdziwym) niezmiennym dao. Imię, które można nazwać, nie jest (prawdziwym) niezmiennym imieniem.”Daodejing, rozdz. 1, tłum. T. Żbikowski. Dao nie da się uchwycić logicznie ani zdefiniować – każde słowo, każda koncepcja zniekształca jego istotę. Można je jedynie wskazać poprzez paradoks, milczenie lub obraz poetycki.
Dao jako zasada wszechświata Według Laozi, Dao jest źródłem i zasadą działania wszystkich rzeczy, a jednocześnie pozostaje poza wszelką kategorią. Z niego wyłaniają się niebo i ziemia, yin i yang, życie i śmierć. Tao działa przez wu wei (無為) – „niedziałanie”, czyli spontaniczne, niewymuszone współistnienie z naturalnym porządkiem rzeczy. „Człowiek podąża za ziemią, Ziemia podąża za niebem, Niebo podąża za Dao, Dao podąża za tym, co jest samo z siebie.”Daodejing, rozdz. 25, tłum. T.