Towarzystwo Samopomocy lekarzy – organizacja skupiająca lekarzy działająca w latach 1901–1908 mająca siedzibę w Krakowie.
Historia Pomysł utworzenia organizacji lekarzy przedstawił w maju 1897 roku podczas zjazdu koleżeńskiego w Krakowie Szczepan Mikołajski. Nie udało się, chociaż powstał komitet organizacyjny. Dwóch jego członków znalazło się w styczniu 1901 roku w komitecie, który opracował i zatwierdził statut nowej organizacji. W styczniu rozesłano propozycję statutu. 5 lutego 1901 roku w sali Collegium Novum odbyło się pierwsze zgromadzenie Towarzystwa Samopomocy Lekarzy w Galicji z Wielkim Księstwem Krakowskiem, na Śląsku i Bukowinie. Uczestniczyło w nim około 150 lekarzy, ale na listę członków wpisało się około 300 lekarzy. Wpisowe wynosiło 2 korony, a składka miesięczna 1 koronę. Towarzystwo powstało aby wspierać materialnie członków, pośredniczenie w szukaniu pracy dla członków i pomocy w rozwiązywaniu sporów między lekarzami. Prezesem wybrano Henryka Jordana. W 1902 roku liczyło 397 członków. Siedzibą był Kraków. Ze Lwowa do towarzystwa należało w 1902 roku tylko 23 lekarzy. W 1902 roku z wniosek utworzenia czasopisma przesłał na walne zgromadzenie Towarzystwa Szczepan Mikołajski.