Dalsze prace przy świątyni prowadzone były od początku XVII wieku, przez włoskiego muratora Jana de Simoni, został wzniesiony wtedy m.in. wczesnobarokowy szczyt zachodni. W latach 1617–1620 został wybudowany chór muzyczny. W XVIII wieku została przeprowadzona dalsza barokizacja świątyni, zwłaszcza po pożarze dachów w 1764 roku. W 1779 roku została wzniesiona wieżyczka na sygnaturkę być może według projektu architekta Franciszka Placidiego.
Architektura Budowla reprezentuje styl wczesnogotycki, z barokowymi przekształceniami i późnobarokową wieżyczką na sygnaturkę. Świątynia jest murowana, wzniesiona z kamienia i otynkowana. Korpus kościoła jest jednonawowy, pięcioprzęsłowy o trzech przęsłach zachodnich zaadaptowanych na kaplicę na parterze (dawniej w tym miejscu znajdował się kapitularz) i oratorium umieszczone na piętrze. Przy korpusie od strony południowej jest dobudowana kaplica świętej Kingi. Prezbiterium jest jednoprzęsłowe, zamknięte pięciobocznie, z zakrystią od strony północnej. Świątynia na zewnątrz opięta jest szkarpami. Szczyt zachodni w stylu wczesnobarokowym z 1. ćwierci XVII wieku rozczłonkowany jest pilastrami i ujęty w spływy wolutowe i obeliski, charakteryzuje się wnękami na posągi św. Kingi i Bolesława Wstydliwego oraz płaskorzeźbą Trójcy Świętej pośrodku i hierogramem IHS w zakończeniu.