Georges Migot (wym. ; ur. 27 lutego 1891 w Paryżu, zm. 5 stycznia 1976 w Levallois) – francuski kompozytor.
Życiorys W wieku 6 lat rozpoczął lekcje gry na fortepianie. Kształcił się w Konserwatorium Paryskim, gdzie jego nauczycielami byli Charles-Marie Widor (kompozycja), Vincent d’Indy (dyrygentura), Maurice Emmanuel (historia muzyki) oraz Alexandre Guilmant i Eugène Gigout (organy). Po wybuchu w 1914 roku I wojny światowej zmobilizowany do wojska i wysłany na front, został ciężko ranny pod Longuyon i zdemobilizowany. Zdobył Prix Lili Boulanger (1918), Prix Lepaulle (1919) i Prix Halphen (1920), dwukrotnie (1919 i 1920) bezskutecznie ubiegał się również o Prix de Rome. W 1921 roku otrzymał nagrodę Fundacji im. Blumenthala. W latach 20. i 30. XX wieku jego twórczość cieszyła się uznaniem, a sam Migot odbył podróże m.in. do Włoch, Szwajcarii i Holandii. Po wybuchu w 1939 roku II wojny światowej napisał sonatę fortepianową Polonia, zadedykowaną walczącym Polakom. W późniejszym okresie swojej twórczości zwrócił się ku tematyce religijnej, czego wyrazem jest tworzony w latach 1936–1954 cykl oratoriów opartych na życiu i śmierci Jezusa Chrystusa.