Fragmenty jej pracy doktorskiej ukazały się na łamach „Pamiętnika Literackiego”.
Dzięki studiom Tatarówna uzyskała uprawnienia nauczycielskie, które wykorzystała nauczając polskiego, niemieckiego i filozofii w Krakowie oraz w Żeńskim Seminarium Nauczycielskim we Lwowie. Uczyła także w innych galicyjskich miejscowościach. W 1909 roku została członkinią Polskiego Towarzystwa Filozoficznego i uczestniczyła w jego spotkaniach naukowych. W następnym roku dołączyła do stowarzyszenia na rzecz zwalczania alkoholizmu Eleuteria. Brała również udział w zjazdach Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych. W latach 1924–1931 należała do Polskiego Towarzystwa Antropozoficznego.
Angażowała się w działania dążące do równouprawnienia kobiet. W 1915 roku objęła funkcję sekretarki w zakopiańskim kole Ligi Kobiet; w jej oddziale przewodniczącą została Kazimiera Żuławska, a skarbniczką Bronisława Dłuska. W 1926 roku, wraz z Marią Ponikowską i Teodorą Męczkowską, założyła polski oddział Stowarzyszenia Kobiet z Wyższym Wykształceniem.