Płatki korony obu kwiatów są sercowate, okryte działkami kielicha i tak długie jak one lub dwa razy dłuższe. W fazie kwitnienia nitki pręcików są wyprostowane, a pylniki wystają na zewnątrz. W przeciwieństwie do kwiatu obupłciowego, który wcześnie traci pręciki, pręciki kwiatów męskich dojrzewają później. Zalążnia składa się z warstwy epidermy tworzonej przez wydłużone i wypukłe komórki izodiametryczne, cienkiej kutykuli z anomocytycznymi aparatami szparkowymi, wielowarstwowej chlorenchymy i miękiszu spichrzowego. Po dojrzewaniu naskórek staje się wodoodporny, egzoderma ulega suberynizacji, a tkanki miękiszowe ulegają degeneracji i przekształcają się w sklerenchymę, tworząc kryształki szczawianu wapnia, które sprawiają, że owoce są twarde. Również rdzeń miękiszowy ulega degeneracji, powodując powstanie dużej jamy, w której rozwija się pojedyncze nasiono.
Owoce Nagie, ciemnobrązowe niełupki o średnicy 2–5 mm, o zatartym zarysie żeberek.
Biologia Siedlisko Gatunek zasiedla dolną krawędź pasa roślinności wilgociolubnej, graniczącego z zacienionymi, leśnymi potokami górskimi lub strumykami, które nie wysychają latem. Roślina preferuje miejsca, w których nurt jest spokojny, a podłoże nasiąknięte wodą.