Świątynia razem z przylegającym do niej placem i pobliskimi budynkami, była najbardziej na południe wysuniętą częścią Lamanai. Przyjmuje się, że w późnym okresie klasycznym był to główny punkt życia publicznego w mieście. W swojej pierwotnej formie zespół składał się z dwóch placów otoczonych rezydencjami i budynkami, które prawdopodobnie pełniły funkcje zarówno mieszkalne jak i administracyjne. Obecnie część ta określana jest jako grupa „Ottawa”.

Podczas prac archeologicznych natrafiono na pochodzące prawdopodobnie z wczesnego okresu klasycznego artefakty w postaci jadeitowej maski, zatyczek do uszu, wisiorka oraz 571 obsydianowych rdzeni.

Pod koniec okresu klasycznego ludność zaczęła skupiać się w południowej części miasta, gdzie powstało nowe centrum życia społecznego skupione wokół świątyni. Dzięki temu była ona odnawiana do końca okresu postklasycznego, czyli do ok. 1200 roku, jednak wykorzystywano ją jeszcze prawdopodobnie do XV wieku.

Przypisy

Kategoria:Piramidy mezoamerykańskie