Po wybuchu powstania styczniowego 1863 wraz z bratem Filipem przyłączył się ochotniczo do walk (potem obaj otrzymali nominacje oficerskie). Maurycy Kahane służył jako szeregowiec w oddziale pułkownika Apolinarego Kurowskiego, potem pod komendą gen. Mariana Langiewicza i gen. Antoniego Jeziorańskiego. Został mianowany na stopień porucznika. Brał udział w bitwie pod Skałą, bitwie pod Małogoszczem (24 lutego 1863, tam stracił palec u ręki i dostał postrzał w nogę), bitwie Pieskową Skałą (4 marca 1863), ponownie w bitwie pod Skałą (5 marca 1863, tam został dwukrotnie ranny), bitwie pod Kobylanką (1 i 6 maja 1863). Jak określono w późniejszych latach, skompromitowany w obecn. władz austr., przez siedem lat przebywał na emigracji w Rumunii. Po powstaniu nosił ranę w postaci przestrzelonej nogi. Jego młodszy brat Leon zmarł wskutek ran odniesionych w powstaniu.
Po wprowadzeniu autonomii galicyjskiej (1867) wstąpił do służby w Galicji. Od około 1872 do około 1875 był naczelnikiem stacji w Chyrowie w ramach C. K. Uprzywilejowanej Pierwszej Węgiersko-Galicyjskiej Kolei••. Osiadł w Tarnopolu. Od około 1877 do końca życia był urzędnikiem filii w Tarnopolu (założonej w 1869) C. K. Uprzywilejowanego Galicyjskiego Akcyjnego Banku Hipotecznego we Lwowie•W tym wydaniu nie figurował.