IOC w uzasadnieniu klasyfikowania ich osobno powołuje się na stanowisko Ornithological Society of New Zealand z 2010. Przed OSNZ podobnie poczynili Oliver (1955) i Holdaway et al. (2001), a wyniki badań filogenetycznych Murphy’ego et al. (2006) potwierdziły odrębność gatunkową C. wilsoni i C. cinereus. Autorzy nie podjęli się oszacowania czasu rozdzielenia się linii rozwojowych tych dwóch gatunków, jednak dla różnych gatunków – nie tylko ptaków – zajmujących odpowiednio Wyspę Południową i Północną następowało to (według ówczesnej wiedzy) około 0,9 mln lat temu. Średnia różnorodność genetyczna (ang. nucleotide diversity) w sekwencjach obydwu koralników wyniosła 0,049, natomiast w obrębie kilku populacji koralnika modropłatkowego – 0,006.

Muzeum Narodowe Nowej Zelandii Te Papa Tongarewa ma w swoich zbiorach 23 skórki lub wypchane okazy oraz po jednym gnieździe (z Zatoki Milforda), jaju (z Hokitika) i czaszce.