W upierzeniu nie występuje dymorfizm płciowy, samice cechują się jednak nieznacznie mniejszymi rozmiarami ciała. Brak sezonowej zmienności w upierzeniu. To w większości jest niebieskoszare, wyróżnia się czarna maska i brązowawy z tyłu spód ciała. U nasady dzioba wyrastają duże zaokrąglone „korale”. Nie zwisają swobodnie, a przylegają do gardła. Ich ubarwienie to główna cecha odróżniająca koralniki żółtopłatkowe od modropłatkowych. U C. cinereus są w większości pomarańczowe, tylko bliżej nasady barwa przechodzi w niebieską. Widoczny u spreparowanych koralników kolor może nie oddawać rzeczywistego wyglądu tych wyrostków, szczególnie w przypadku starszych eksponatów. Prawidłowość tę zaobserwowano wśród okazów koralników modropłatkowych gromadzonych w kolejnych latach – skórki osobników pozyskanych do lat 20. XX wieku były wyraźnie wypłowiałe w porównaniu do tych pozyskanych od lat 50. XX wieku wzwyż. „Korale” spreparowanych koralników żółtopłatkowych z jaskrawego pomarańczowego blakną do różowawej żółci. Mimo że z biegiem czasu okazy muzealne niszczały, to po przebadaniu 15 skórek dorosłych koralników żółtopłatkowych i porównaniu do modropłatkowych zauważono kilka różnic w ich upierzeniu. Z 15 okazów C. cinereus u 14 nie zauważono jasnej niebieskoszarej obwódki tylnej krawędzi czarnej maski.