Koralniki pojawiały się też wzdłuż rzek wypływających z Alp Południowych na wschód oraz nieopodal wschodniego wybrzeża – na Półwyspie Banksa, Półwyspie Otago i Catlins (regionu w południowo-wschodniej części wyspy). Prawdopodobnie występowały też na Wyspie Stewart. Na stanowisku na tej wyspie znaleziono raz szczątki kopalne koralników żółtopłatkowych; na Wyspie Południowej znajdowano je w różnych, znacznie od siebie oddalonych miejscach; datowane są na holocen. Przedostatnia obserwacja w 1967 miała miejsce w Mount Aspiring National Park, ostatnia – w 2007 w pobliżu Reefton.

Środowiskiem życia tych ptaków były rozległe lasy zdominowane przez bukany, które przylegały do terenów pokrytych górskimi i podgórskimi zaroślami. Oprócz bukanów w drzewostanie tych obszarów przeważają Metrosideros umbellata, Weinmannia racemosa i obłuszyny Dacrydium cupressinum. Nie wyjaśniono w pełni przyczyn, dla których koralniki modropłatkowe przetrwały i zwiększa się ich liczebność, a żółtopłatkowe znalazły się na granicy wymarcia. Mogła się do tego przyczynić specyfika lasów bukanowych sprzyjająca okresowym pojawianiem się liczniej drapieżników, które na Nową Zelandię sprowadzili osadnicy. W niektórych latach bukany produkują nadzwyczaj duże ilości orzechów, lecz dzieje się to nieregularnie.