Pułk Ułanów Obrony Krajowej Nr 3 (LUR. Nr. 3) – pułk kawalerii cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej.
Historia pułku W 1883 w Samborze i Dębicy (2. dywizjon), w wyniu połączenia Galicyjskich Szwadronów Ułanów Obrony Krajowej Nr 9, 10, 11, 12 i 13, została sformowana Kadra Pułku Ułanów Obrony Krajowej Nr 3.
W 1894 oddział przyjął organizację identyczną z organizacją pułków jazdy w cesarskiej i królewskiej Armii. Od tego czasu otrzymywał uzupełnienie z powiatów administrowanych przez Komendy Okręgów Uzupełnień Obrony Krajowej Nr 17 w Rzeszowie i 18 w Przemyślu.
W 1914 sztab pułku razem z II dywizjonem i kadrą zapasową stacjonował w Stryju natomiast I dywizjon w Rzeszowie. Pułk wchodził w skład 3 Brygady Kawalerii Obrony Krajowej we Lwowie. Skład narodowościowy w roku 1914: 69% – Polacy, 26% – Rusini, 5% – inne narodowości.
Po mobilizacji w sierpniu 1914, 1. i 2 szwadron pułku zostały przydzielone do 45 Dywizji Piechoty Landwehry, 3. i 4 szwadron do 24 Dywizji Piechoty, a 5. i 6 szwadron do 2 Dywizji Piechoty. Szwadrony pełniły w nich funkcję kawalerii dywizyjnej.
W 1917 oddział został przemianowany na Pułk Strzelców Konnych Nr 3 (niem. Reitendes Schützenregiment Nr 3).