Astragalus siculus Biv. – gatunek rośliny z rodziny bobowatych (Fabaceae Lindl.). Występuje endemicznie na Sycylii, gdzie jest gatunkiem pionierskim, zasiedlającym pokryte popiołem stoki Etny.

Epitet gatunkowy siculus po łacinie oznacza „sycylijski”. W języku włoskim roślinę tę nazywa się Spino Santo, czyli „Święty Cierń”.

Morfologia thumb|left thumb|left Pokrój Wieloletnie, karłowate, poduszkowe półkrzewy o wysokości 15–30 cm, gęsto rozgałęzione od nasady łodygi.

Pęd Łodygi sterczące lub wznoszące się, do 27 cm długości i 1-2,5 mm średnicy, pod przylistkami gęsto owłosione, z wiekiem tracące włoski.

Liście Przylistki żółtawobiałe, błoniaste, szkliste na wierzchołku i brzegach, o długości 8–16 mm, wąsko jajowate, spiczaste, z 3–5 równoległymi żyłkami w części wolnej, przylegające do ogonka na 3–5 mm; nagie, na brzegach orzęsione. Ogonki liściowe długości 0,4–1,1 cm, sztywne, rzadko owłosione, szybko tracące włoski. Liście o długości 0,7–5 cm, stłoczone, skośnie wzniesione, parzysto pierzaste, z (3−)5−8 parami naprzeciwległych listków, zwieńczone cierniem, tej samej długości lub do trzech razy dłuższym od najwyżej położonych listków.