„Mogwai przeszli długą drogę od czasu [singla] Angels vs. Aliens z 1996 roku” – uważa Nick Roseblade z magazynu Clash i dodaje – „nie ma już [w ich muzyce] ścian wściekłych gitar i ostrych sprzężeń. W ich miejsce pojawiła się stonowana cisza i kontemplacja. To wszystko stanowi podstawę KIN i dodaje mu naprawdę ogromnego, filmowego majestatu. Jednakże, w utworze tytułowym Mogwai rozpętuje piekło i przenosi cię z powrotem do momentu, kiedy po raz pierwszy usłyszałeś zespół i co sprawiło, że się w nim zakochałeś. Ścieżki dźwiękowe Mogwai ma we krwi”.

Zdaniem Iana Kinga z The Line of Best Fit utwory z albumu zapewniają „przestrzeń, napięcie i tekstury, jak przystało na muzykę, która ma towarzyszyć filmowej akcji, ale jako samodzielny album KIN brzmi dobrze od początku do końca”. I ten recenzent wyróżnia We're Not Done (End Title) nazywając go utworem „szturmowym, podobnym w duchu do Teenage Exorcists, ale jeszcze bardziej chwytliwym i podnoszącym na duchu”.