Łódzkie Żydowskie Towarzystwo Dobroczynności – organizacja dobroczynna, działająca w Łodzi od 1899 do co najmniej 1938 r.

Historia Główną przyczyną skutkującą chęcią utworzenia żydowskiej inicjatywy charytatywnej przez łódzką gminę żydowską była skala ubóstwa, którą była dotknięta społeczność Łodzi i Bałut. Początkowo łódzcy żydzi mogli należeć do Komitetu Wsparcia Biednych, który był protoplastą Łódzkiego Chrześcijańskiego Towarzystwa Dobroczynności, i który w założeniu miał funkcjonować ponad podziałami religijnymi. Niemniej wynikły nieporozumienia między Komitetem, a gminą żydowską, które były związane z oczekiwaniami gminy wobec wysokości wsparć dla biednych żydów, poziomem subsydiowania przez nią organizacji, a także przestrzegania przygotowywania posiłków rytualnych dla ubogich. Doprowadziło to do decyzji zarządu, polegającej na nieprzyjmowaniu żydów do organizacji. W związku z powyższym w 1885 r. z inicjatywy Izraela Poznańskiego i Szai Rosenblatta, a następnie w 1898 r.Wiesław Puś, Żydzi w Łodzi w latach zaborów 1793-1914, Łódź 1998, s. 180. z inicjatywy m.in. Markusa Silbersteina, Jakuba Hertza, Izydora Birnbauma, Bera Wachsa oraz lekarza Maurycego Likiernika podjęto próbę założenia Łódzkiego Żydowskiego Towarzystwa Dobroczynności, które ostatecznie ustanowiono w 1899 r. W grudniu 1898 r.