Ryszard I (ur. 28 sierpnia 933/4 w Fécamp, zm. 20 listopada 996) – książę Normandii w latach 942-996, najstarszy syn księcia Wilhelma i Sproty bretońskiej. Uważany jest za pierwszego władcę Normandii noszącego tytuł książęcy (inni historycy twierdzą jednak, że tytuł księcia przybrał dopiero jego syn).
Ojciec został zamordowany kiedy Ryszard był jeszcze dzieckiem. Sytuację tę starał się wykorzystać jego senior, król zachodniofrankijski Ludwik IV Zamorski, który wkroczył z wojskami do Normandii. Ryszard został umieszczony pod ścisłym nadzorem w zamku Laon, z którego jednak udało mu się zbiec. W ucieczce dopomogli mu Osmund de Centeville, Bernard de Senlis (pamiętał on jeszcze czasy dziadka Ryszarda, Rolfa), Ivo de Bellèsme i Bernard Duńczyk (protoplasta rodów Harcourt i Beaumont).
Ryszard zerwał z przyjazną Karolingom polityką swojego ojca i dziada. On sam sprzymierzył się z największym wrogiem Ludwika IV i jego następcy (Ludwik zmarł w 954 r.), Lotara, mianowicie z księciem Francji i hrabią Paryża, Hugonem Wielkim. Sojusz ten umocniło małżeństwo Ryszarda z córką Hugona, Emmą. Ślub nastąpił w 960 r. Emma zmarła sześć lat później.