Ostatecznie jednak, pomimo tych drobnych obaw, nie da się zaprzeczyć, że Mogwai to świetna pieśń, chociaż znajoma” – podsumował autor.
„Eksplorując przestrzeń, którą dała im nieobecność Cummingsa i studyjne sztuczki Fridmanna, stworzyli album, który jest pełen detali i subtelności” – ocenił Sam Shepherd z musicOMH precyzując: „w mniejszym stopniu niż poprzednio, Every Country’s Sun opiera się na gitarowej kakofonii, a także na przezornym wykorzystaniu klawiszy i syntezatorów oraz zaskakującym wykorzystaniu basu Dominica Aitchisona jako tajnej broni zespołu. Dzięki wysunięciu basu na pierwszy plan, zarówno migotliwe tony Coolverine, jak i wolno płonący nastrój Brain Sweeties, zostają złapane za kark i popchnięte w kierunku swoich finałów”. Zdaniem autora album pokazuje, że „w tym zespole jest jeszcze mnóstwo życia, że [jego członkowie] zmieniają się i rozwijają, nawiązując jednocześnie do przeszłości. Ale co najważniejsze, wciąż tworzą ciekawe, witalne albumy”.
Brian Coney z The Line of Best Fit stwierdził, że „Every Country’s Sun ukazuje szkocki kwartet, który nie tylko trafia w idealny punkt pomiędzy nawiązywaniem do minionej chwały i jednoczesnym patrzeniem w przyszłość, ale wręcz go przebija”.