Autor twierdzi, iż Mogwai „uwolnieni od presji tworzenia wielkich, samodzielnych albumów, mogą się zrelaksować i pozwolić, by ponad 20 lat post-rocka naturalnie prowadziło ich rękę w studiu” jednak zauważa, że z wyjątkiem „doskonałego, odkrywczego” Hardcore Will Never Die, but You Will, ostatnim albumom [studyjnym] Mogwai zabrakło zręczności. Poruszając się w kręgu swego stylu z początków swojej działalności, krautrocka i analogowej elektroniki zespół „mijając się z celem niemal tak często, jak go trafiając - z trudem znajdował stałą ścieżkę rozwoju. Na Every Country’s Sun, swoim dziewiątym albumie, Mogwai odnajdują swój środek ciężkości”. W swoich najlepszych momentach album jest „odważny, ostry, bezpretensjonalny i porywająco klaustrofobiczny - dzieło głośności i przemocy w ciasnych przestrzeniach”.
Zdaniem Jordana Bluma z PopMatters „rozczarowujące jest, że pomimo kilku przyjemnych momentów, ich najnowsze dzieło, Every Country’s Sun, nie dorównuje swoim poprzednikom”. Swoje spostrzeżenia autor uzasadnil to tym, że choć wiele z formuły Mogwai pozostało, to dziewiąte studyjne wydawnictwo jest znacznie mniej zróżnicowane (zarówno pod względem barw, jak i poziomów intensywności), melodyjne, poruszające i zapadające w pamięć niż większość jego poprzedników.