Fakt, iż służył on za miejsce-symbol ludzi zgromadzonych wokół NSZZ „Solidarność” był dla władzy ludowej nie do zaakceptowania.

Do demonstracji w drugą rocznicę podpisania Porozumienia Gdańskiego wezwały krajowe władze Solidarności. Z początku władze miasta nie oczekiwały, że dojdzie do nieprzeciętnie dużych zamieszek, jednakże zmieniły one zdanie, gdy spostrzegły jak w drugiej połowie sierpnia działania opozycyjne stawały się coraz mocniejsze. Skłoniło je to do rozpoczęcia akcji zniechęcających - komuniści zaczęli rozprowadzać własne ulotki, puszczali komunikaty w radiowęzłach zakładowych, zwiększyli ilość patroli milicyjnych i wojskowych, zastraszali działaczy, a nawet usiłowali zdezinformować społeczeństwo poprzez rozprowadzanie ulotek rzekomo podpisanych przez Lecha Wałęsę, który miał nawoływać do zachowania spokoju.

Przebieg 31 sierpnia od rana władze partyjne wyczekiwały zamieszek i strajków w zakładach pracy, jednakże nic takiego nie miało miejsca. Dopiero od godziny 13:30 zaobserwowano gromadzenie się ludzi po gorzowską katedrą, zarówno działaczy jak i okolicznych gapiów. Zebrani zaczęli śpiewać patriotyczne pieśni. W tym samym czasie zwiększała się liczba sił porządkowych i towarzyszących im „więźniarek”.