Od nazwiska nowych właścicieli kamienica zaczęła być nazywana kamienicą Kościelskich.
Po śmierci Władysława Kościelskiego (1933) budynek, który w okresie międzywojennym miał jedne z najbardziej reprezentacyjnych wnętrz w stolicy, został przeznaczony na wynajem. Stał się oficjalną rezydencją ambasadorów, najpierw amerykańskiego, a potem rumuńskiego. Na dachu od strony ul. Świętojańskiej zainstalowano maszt sztandarowy.
Podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 częściowemu zniszczeniu uległ dach kamienicy, jednak w czasie okupacji niemieckiej uszkodzenia zostały usunięte. Podczas powstania warszawskiego w sierpniu 1944 przez kilka tygodni była ona umocnionym punktem oporu Polaków. Dach budynku spłonął, ale zachowały się mury zewnętrzne, częściowo wewnętrzne oraz sklepienia.
Kamienica, której mury zostały prowizorycznie zabezpieczone w 1947, została odbudowana w latach 1950–1953 według projektu zespołowego pod kierunkiem Władysława Jastrzębskiego z obniżeniem o jedną kondygnację i zmianą dachu, z przeznaczeniem na biura Kierownictwa Odbudowy Zamku Państwowego Przedsiębiorstwa Budowlanego Robót Konserwatorskich i Architektury Monumentalnej. Kamienica została obniżona na wniosek Jana Zachwatowicza, który chciał w ten sposób odsłonić widok na fasadę katedry św.