Latem 1920 w Warszawie rozpoczęto formowanie pułku artylerii najcięższej (pięć baterii). U schyłku wojny Wojsko Polskie dysponowało ponad 340 bateriami artylerii. Na zapleczu znajdowały się baterie zapasowe, warsztaty naprawcze i zorganizowane od podstaw szkolnictwo. Z uwagi na brak krajowego przemysłu zbrojeniowego jej funkcjonowanie zależało całkowicie od dostaw zagranicznych.
Wysiłek mobilizacyjny artylerii Wysiłek mobilizacyjny artylerii polskiej w wojnie polsko-sowieckiej to wystawienie 20 brygad artylerii polowej, brygady artylerii górskiej, czyli 21 pułków artylerii polowej, kilku improwizowanych pułków ochotniczych artylerii polowej, 3 pułków artylerii górskiej, 18 pułków artylerii ciężkiej i 4 dywizjonów artylerii najcięższej oraz trudnej do ustalenia liczby baterii zapasowych. W październiku 1920 na froncie znajdowało się 258 baterii, z ogólnej liczby 363. Na ich uzbrojeniu znajdowało się 1441 dział, a po dodaniu rezerwy liczba dział wynosiła 1958. W 1920 na front wysłano 45 000 artylerzystów i 1762 działa.
Szkolnictwo artylerii