Język paku, także bakau – język austronezyjski używany w prowincji Borneo Środkowe w Indonezji (kecamatan Paku, kabupaten Barito Timur).
Z danych Ethnologue wynika, że w 2003 r. miał 3500 użytkowników; liczba ta jest niezgodna z innymi źródłami. W 2002 r. liczbę jego użytkowników oszacowano na 500 osób, a w 2018 r. odnotowano, że posługuje się nim ok. 50 osób (zamieszkujących cztery wsie: Tampa, Tarinsing, Bantei Napu i Kalamus). Określenie „paku” wzięło się od nazwy rzeki, która przecina wieś Tampa.
Jeden z języków barito wschodnich. Jest spokrewniony z językiem ma’anyan, przy czym według nowszej klasyfikacji (2017) oba języki należą do bardziej odległych grup (ma’anyan został zakwalifikowany do języków barito południowo-wschodnich, a paku – do gałęzi barito centralno-wschodniej). Dawniej bywał też rozpatrywany jako dialekt ma’anyan, co później uznano za niesłuszne. Paku odróżnia się własnym przebiegiem rozwoju fonologicznego. Lokalnie zajmuje marginalną pozycję i ma niski prestiż (wręcz nie zawsze jest postrzegany jako odrębny język).