Ekologia i występowanie Owady saproksyliczne. Larwy rozwijają się w fermentującym soku wyciekającym ze zranionych drzew liściastych. Postacie dorosłe spotyka się w szerszym spektrum siedlisk – oprócz wycieków soku także w grzybach nadrzewnych, pod wilgotną i murszejącą korą, w chodnikach larw trociniarkowatych, a czasem na fermentujących owocach oraz w pryzmach gnijących szczątków roślinnych, zwłaszcza buraków cukrowych i brukwi.
Zasięg rodzaju jest kosmopolityczny. Najliczniej reprezentowany jest w krainie australijskiej, gdzie znany jest nie tylko z Australii, ale też Nowej Zelandii i Nowej Kaledonii. W krainie palearktycznej występuje 9 gatunków lizaczek, z czego dwa, S. grisea i S. punctatissima, stwierdzono w Polsce.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1843 roku przez Wilhelma Ferdinanda Erichsona. W 1943 roku Carl T. Parsons dokonał formalnego wyznaczenia Nitidula punctatissima gatunkiem typowym rodzaju. W obrębie plemienia Nitidulini rodzaj ten tworzy zdefiniowany w 1988 roku przez Aleksandra Kirejczuka kompleks rodzajów, w którego skład wchodzą również Amphotis, Annachramus, Hisparonia, Lobiopa, Omosiphila, Macleayania, Ornosia, Pleoronia, Sebastianella, Stenoronia oraz Temnoracta.
Do rodzaju tego należy ponad 40 opisanych gatunków, w tym:
Przypisy
Kategoria:Łyszczynkowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1843 roku