„Lakoniczna mowa Florence Shaw to główna atrakcja utalentowanego zespołu, która sprawia, że codzienność staje się ekscytująca. (…) Shaw jest magicznym składnikiem. Jej słowa - fragmenty znalezionych tekstów, ale głównie jej własne - pojawiają się i mają większą siłę oddziaływania, ponieważ są wygłaszane jako konwersacja, uwolnione od rytmów i metrum muzyki” – stwierdził Michael Hann z dziennika The Guardian dodając zarazem, że „New Long Leg jest dziełem niezwykle skupionej grupy, której wersja post-punku jest o wiele bardziej zróżnicowana niż mogłoby się to na pierwszy rzut oka wydawać”.
Florence Shaw wzbudziła również uznanie Jillian Mapes z magazynu Pitchfork: „znakomity debiut londyńskich art-rockowców to przewrotny album pełen surrealistycznych obrazów, dziwacznych obsesji i zmysłowych wspomnień. Skumulowany efekt narracji Florence Shaw jest niewytłumaczalnie cudowny”. Recenzentka zadaje zarazem pytanie: „jak ktoś tak statyczny może zostać głównym wokalistą hałaśliwego zespołu rockowego?”. Wyjaśnienia szuka w „dziwnej, zabawnej charyzmie” solistki i jej „myślach, wyrażanych tonem lekko sardonicznego narratora”, dzięki którym Tom Dowse, jej dawny przyjaciel ze szkoły artystycznej, zaproponował jej dołączenie do jego nowego zespołu.