gospodarstwach rolnych, rolniczych spółdzielniach produkcyjnych i państwowych gospodarstwach rolnych, za dostarczone produkty rolne wypłacano należność obliczoną według obowiązujących, państwowych cen, rolnik był zobowiązany na własny koszt dostarczyć produkty rolne do punktów skupu, decyzje o wysokości dostaw na dany rok określało prezydium gromadzkiej rady narodowej, wysokość dostaw obowiązkowych uzależniona była od jakości gruntów rolnych, liczby hektarów przeliczeniowych, podziału gospodarstw na grupy wielkościowe (progresja), położenia (gospodarstwa Ziem Zachodnich były mniej obciążone), zwolnienia z dostaw obowiązkowych dotyczyły małych gospodarstw (do 1–3 ha), w przypadku inwalidztwa, odbywania służby wojskowej, wieku powyżej 60 lat, posiadania dużej liczby dzieci, w celu koordynacji dostaw obowiązkowych powołano Centralny Urząd Skupu i Kontraktacji, kto nie wykonywał ciążącego na nim obowiązku dostaw podlegał karze do 3000 zł.