7 pułk artylerii ciężkiej (7 pac) – oddział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Wiosną 1919 przystąpiono do formowania brygad artylerii dla dywizji piechoty. Brygada składała się z dowództwa, pułku artylerii polowej i pułku artylerii ciężkiej (dywizjon trzybateryjny). Drugi dywizjon pułku artylerii ciężkiej przeznaczony był do rezerwy artylerii Naczelnego Dowództwa. Dekretem Naczelnego Wodza Wojska Polskiego z 1 września 1919 wyznaczeni zostali dowódcy wszystkich istniejących wówczas ośmiu pułków artylerii ciężkiej. Dowódcą 7 pułku artylerii ciężkiej został płk Antoni Aleksandrowicz. Na początku grudnia 1919 Generalny Inspektorat Artylerii nakazał zaniechać dalszej organizacji II dywizjonu oraz rozwiązać sztab pułku, natomiast I dywizjon został samodzielnym oddziałem. Latem 1920 jego bateria zapasowa stacjonowała w Częstochowie.