Formowanie 10 pac Rozkazem Generalnego Inspektoratu Artylerii, w kwietniu 1919 sformowano w Łodzi 9 ćwiczebny dywizjon artylerii, a na stanowisko dowódcy wyznaczony został płk Stanisław Ostrowski. 21 lipca dywizjon został rozwiązany, a jego 2 bateria weszła w skład tworzonego w Skierniewicach 10 pułku artylerii ciężkiej pod dowództwem mjr. Kazimierza Pankowicza. Dowódcą I dywizjonu został kpt. Witold Właszczuk, a od 27 września kpt. Tadeusz Szulc. II dywizjon był pododdziałem głęboko skadrowanym. W sierpniu I dywizjon otrzymał działa francuskie, a w listopadzie, po intensywnym szkoleniu, osiągnął gotowość bojową. W tym też czasie rozwiązano dowództwo pułku i II dywizjon.
Walki i przekształcenia I/10 pac W listopadzie 1 i 2 bateria przerzucone zostały do Wilna. Tam stanowiły odwód artyleryjski Frontu. W końcu stycznia 1920 dołączyła do nich reszta dywizjonu. 14 maja ruszyła I ofensywa wojsk Tuchaczewskiego. Jako pierwsza wymaszerowała z Wilna 1 bateria por. Michała Sławińskiego. Od 12 czerwca do 3 lipca wspierała ogniem piechotę nad jeziorem Narocz. Walczyła między innymi pod Kubliczami, Ostrowem, Chłorami, Prudkiem i Prudami.