300 osób niezdolnych do przebycia całej drogi – głównie osób starszych i chorych – rozstrzelano podczas marszu, a ok. 800 wysłano do obozu pracy w Ostrowcu. Pozostałych Żydów załadowano do podstawionych wagonów bydlęcych jadących do obozu zagłady w Treblince. W transporcie znalazł się m.in. Samuel Willenberg, który uczestniczył później w powstaniu w Treblince. Kilkadziesiąt osób, które ukrywały się w mieście przed deportacją, rozstrzelano.
W Opatowie pozostało ok. 100 Żydów, głównie członków Judenratu i policji żydowskiej, którym nakazano zebranie i posortowanie pozostawionych dóbr na Niemców. Po spełnieniu zadania, pozostałych w mieście Żydów rozstrzelano na cmentarzu. 21 lub 22 października getto przestało istnieć.
Zagładę przeżyło ok. 200-300 spośród przedwojennych mieszkańców Opatowa żydowskiego pochodzenia, rozproszonych często po świecie, m.in. w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Brazylii, Argentynie, czy Palestynie. Po wojnie w Opatowie zameldowało się 50 Żydów, w większości przedwojennych mieszkańców miasta. Dochodziło do napaści na powracających Żydów, którzy w rezultacie zaczęli emigrować. Po migracji w Opatowie pozostała jedna osoba żydowskiego pochodzenia.
Przypisy
Bibliografia
Opatów Kategoria:Historia Opatowa