Wśród najstarszej grupy wiekowej (50 lat i wyżej) zaobserwowano silną wielojęzyczność (poza kao znane są przynajmniej trzy inne języki: ternate, malajski wyspy Ternate i indonezyjski), natomiast osoby najmłodsze zwykle władają jedynie lokalnym malajskim i indonezyjskim.
Zmiany typologiczne w języku kao dotyczą struktury zdaniowej i cech morfologii. W dzisiejszym języku kao występuje szyk zdania SVO, który wykształcił się zapewne pod wpływem malajskiego (dla rodziny charakterystyczny jest bowiem szyk SOV). Odnotowano także rzadsze użycie systemu orientacji przestrzennej (wyrazów określających kierunek) i afiksów czasownikowych wskazujących na dopełnienie. W leksyce kao zidentyfikowano zapożyczenia z malajskiego/indonezyjskiego, ternate i portugalskiego. W społeczności powszechne jest przełączanie i mieszanie kodów (code switching i code mixing).
Do wzrostu użycia odmian malajskiego i zaniku kao przyczyniły się interakcje z innymi grupami etnicznymi oraz małżeństwa mieszane. O ile społeczność ma pozytywny stosunek do rodzimego języka, to posługiwanie się nim nie uchodzi za istotny wyznacznik tożsamości Kao. Dużo większą wagę przykłada się do miejsca zamieszkania, religii i przestrzegania zwyczajów Kao.