w budynku znajdowała się również sala modlitw, biblioteka i mieszkania personelu. W 1881 roku sierociniec przeniesiono na ulicę Grabiszyńską, a następnie w 1903 roku do nowo wybudowanego szpitala przy ulicy Wiśniowej. W 1903 roku opuszczone budynki zakupił Wilhelm Niepold, żydowski kupiec trudniący się handlem materiałami kolonialnymi. Jako właściciel kilku posesji pomiędzy ulicami św. Antoniego a Ruską postanowił zbudować największy we Wrocławiu pasaż handlowo-usługowyPasaż Niepolda, ul. św. Antoniego 15.. Pasaż otworzono w 1904 roku.
W okresie III Rzeszy funkcja pasażu uległa zdegradowaniu. Zlikwidowano sklepy w częściach parterowych, lokale przeznaczono na biura i magazyny.
Opis architektoniczny Projektantem kompleksu handlowego była spółka architektoniczna „Schlesinger & Benedickt”. Dom handlowy składał się z dwóch budynków frontowych przy ulicy Ruskiej i Antoniego z wewnętrznym dziedzińcem południowym oraz z dwóch oficyn wzniesionym przy drugim większym dziedzińcu północnym. Konstrukcja szkieletowa budynków pasażu została wykonana ze stali z częściowym wykorzystaniem murów starszych budynków. W kompleksie komunikację między pięcioma kondygnacjami zapewniało dziewięć klatek schodowych i sześć wind.