W 1890 powrócił do kraju. W październiku 1890 został powołany do parafii w Kamionce Strumiłowej, gdzie 10 listopada 1890 został wikarym. Jednocześnie był katechetą w tamtejszej pięcioklasowej szkole męskiej. Posługiwał też w Milatynie. Pełnił funkcję członka zarządu oddziału Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego w Kamionce Strumiłowej. W 1892 został przeniesiony do Stanisławowa, gdzie został wikariuszem tamtejszej kolegiaty. Jako prefekt uczył także religii w kilku miejscowych szkołach. Około 1893/1994 był katechetą w etatowej męskiej szkole ludowej pospolita sześcioklasowej im. Adama Mickiewicza w Stanisławowie. W 1893 lub na początku 1894 został wikariuszem przy kościele katedralnym we LwowiePrzydzielenie ks. Bandurskiego do katedry lwowskiej podano w Szematyzmie z 1894, co odznaczałoby, że został tam skierowany już w 1893.. Około 1894/1894 był katechetą w mieszanej dwuklasowej szkole im. Św. Zofii, a następnie krótkotrwale w pensjonacie p. Niedziałkowskiej. Według późniejszych opracowań wykładał religię w szkołach państwowych i prywatnych i został prefektem szkół lwowskich. W tym zakresie zaangażował się w ruch patriotyczny, był organizatorem obchodów, nabożeństw i wspomnień bohaterów polskich, w tym z roku 1863.