Wyróżniał 5 dobrze zdefiniowanych cech numinosum: uczucie zależności stworzenia od sfery nadnaturalnej, lepiej określane jako deprecjacja samego podmiotu, poczucie własnej nieznaczności i przemijalności, mysterium tremendum, obejmujące elementy grozy, wszechmocy, mocy i tajemnicy, fascinans, pociąganie przez nadnaturalne, poczucie niesamowitości, także dziwności i niewytłumaczalności, augustum, czyli doniosłość, powodująca tabu, którego naruszenie pociąga za sobą konsekwencje. Podobne elementy spotyka się często w horrorach.
Co więcej, stworzona celowo przez Lovecrafta jako fikcyjna, mitologia Cthulhu zaczęła być odbierana przez niektórych jego czytelników jako prawdziwa. Zaprzeczającego takiej interpretacji autora uznawano nawet za nieświadomego swej roli wykonawcę woli opisanych przez niego bóstw pragnących w ten sposób ujawnić się ludzkości. Niektórzy czytelnicy Lovecrafta podzielali przykładowo wiarę w istnienie fikcyjnej księgi Necronomicon, uznając ją za dzieło gnostyczne. Co więcej, pojawiały się publikacje fałszywych ksiąg pretendujących do bycia właśnie Necronomiconem, które wyznawcy wykorzystywali w praktykach magicznych, o skuteczności których zaświadczali.