Lovecraft prawdopodobnie nie wierzył w życie po śmierci. W swych utworach prezentował jednak bardzo różnorodne drogi do życia po zgonie. Nieśmiertelność obiecał swych czcicielom w podwodnych głębiach Dagon, być może podobnie mogło przebiegać przemienienie przez nieznane bóstwo zamieszkujące w Atlantydzie. Autor opisuje z drugiej strony przemiany chtoniczne, z poborem energii z cmentarnej gliny, poprzez czarną magię bądź metamorfozę w ghula. Nieśmiertelność, pełną cierpienia, osiągnąć można także poprzez klątwę Ghatanothoi. Własnymi rękoma zapewnić ją sobie można poprzez alchemię bądź świadome sny, cudzymi zaś dzięki osiągnięciom ożywiającej zwłoki nauce, tajemnym rytuałom czy energii duszy. Innym losem pośmiertnym może być roztopienie się w niezróżnicowanej przestrzeni bądź powtórne wcielenie.

W opisie ludzi w dziełach Lovecrafta przebijają się rasistowskie poglądy autora. Anglosasi czy biali opisani są jako lepsi od innych, a kultura samego pisarza przedstawiona jako lepsza od innych. W mroczne kulty angażują się Murzyni, Hindusi, Mulaci, Metysi, Indianie, a także pustelnicy i inni samotnicy, pomimo że samotnikiem był sam autor. Lovecraft jako konserwatysta potępia też poglądy liberalne, które wiąże z odejściem od porządku.