Po tej walce zrezygnował z tytułu mistrza świata i przeniósł się do kategorii średniej.

5 marca 1988 w Pesaro spróbował zdobył tytuł mistrza świata WBA w wadze średniej, lecz przegrał na punkty z Sumbu Kalambayem. Była to pierwsza porażka w jego karierze zawodowej. 10 maja 1989 w Londynie zdobył wakujący tytuł mistrza świata WBA w wadze średniej po wygranej na punkty z Herolem Grahamem. Trzykrotnie skutecznie bronił tego pasa wygrywając ze Steve’em Collinsem (3 lutego 1990 w Bostonie, na punkty), Michaelem Watsonem (14 kwietnia 1990 w Londynie, przez nokaut w 11. rundzie) i Sumbu Kalambayem (1 kwietnia 1991 w Monte Carlo, na punkty). WBA pozbawiła McCalluma tytułu mistrzowskiego jesienią 1991.

13 grudnia 1991 w Atlantic City McCallum zremisował z Jamesem Toneyem w pojedynku o tytuł mistrza świata organizacji IBF w wadze średniej. W walce rewanżowej 29 sierpnia 1992 w Reno Toney wygrał jednogłośnie na punkty. McCallum Został mistrzem świata organizacji WBC w wadze półciężkiej po wygranej na punkty z Jeffem Hardingiem 23 lipca 1994 w Bismarck.