Aby obsłużyć ruch na linii, rząd Iranu zamówił w Szwecji, Niemczech, Austrii, Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych 53 parowozy i dwie lokomotywy spalinowe. Silniki parowozów zostały przebudowane, aby umożliwić użycie drewna (w północnym Iranie) lub oleju, ponieważ węgiel nie był w Iranie dostępny. Rząd irański zamówił także 834 wagony, w tym 763 towarowe, 32 cysterny, 29 wagonów pasażerskich i dwie salonki dla szacha i jego rodziny, wyprodukowane w Niemczech (Linke-Hofmann) i Szwecji (NOGHAB). Ponieważ linia transirańska nie była połączona z żadną siecią kolejową, lokomotywy i wagony były transportowane drogą morską.
Całkowite koszty budowy kolei transirańskiej wyniosły 2 miliardy riali (125 milionów dolarów), co stanowiło 20% rocznego PKB kraju. 65% kosztów sfinansowano podatkiem od cukru i herbaty, a 35% pokrył rząd i Narodowy Bank Iranu.
Upamiętnienie Se Khat Tala i Most Veresk stanowiły motyw zdobiący banknoty Iranu.
Przypisy
Kategoria:Linie kolejowe w Iranie Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Iranie